دغدغه هایی داریم در نوع خودش بی نظیر…

باید مراقب باشیم ماشینمون کوروک نباشه یا مثلا ۴تا دختر تو یه ماشین نشینن ، حتی ما پسرا باید مراقب باشیم آستینامون کوتاه نباشه ، که این پلیس امنیت اجتماعی عزیز بهمون گیر نده و ماشینمون رو ۱ ماه نخوابونه…

اینطوریه کلا اینجا ، ما عادت کردیم ، باید مراقب باشیم و بترسیم و همیشه کارامون رو یواشکی انجام بدیم که نکنه یکی بهمون گیر بده ، از بچگی از دوران دبستان با همین روش بزرگ شدیم ، با تظاهر بزرگ شدیم ، دیگه به همش عادت کردیم و برامون عادی شده…

اصولا اولین ها ، همیشه به یاد موندنی هستند و آدم خیلی براشون ذوق داره ، دیروزاولین باری بود که عکسی از من توی مطبوعات چاپ میشد ، دو عکس از مسابقات تنیس جام دیویس که در مجموعه ورزشی انقلاب برگزار شده بود.

خیلی حس خوبی داشتم ، هنوز هم همون حس رو دارم ، حتما شما هم از این اولین بارها داشتید و میدونید چقدر لذت داره.

این عکس بدون استفاده از منظره یاب گرفته شده است

امان از روزی که یه چیزی مد بشه….

مثلا اگه خرابی مد بشه ، میدونین چی میشه؟؟

خونه ها خراب میشن ، دخترای شهرمون خراب میشن ، زلزله میاد و شهرمون خراب میشه ، زندگی خراب میشه ، عشق خراب میشه ، دوربین عکاسیه ما هم خراب میشه ، خدا نیاره اون روز رو که خرابی مد بشه وگرنه بدون دوربین چجوری میتونیم زندگی کنیم؟؟؟

وقتی که دستم به نوشتن نمیره ، حتما مشکلی دارم

حالا هرچی که میخواد باشه

جالب تر اینه که اصولا وقتی که مشکل دارم دست به قلم میشم.

حالا دیگه نمیدونم داستان از چه قراره….